Denizi sadece bir ulaşım yolu, gemileri sadece birer ticari yük taşıyıcısı olarak gören o rasyonel, kâr odaklı bakış açısını temelinden

Mavi sulara indirilen çelik sacların sadece birer mühendislik veya geometri harikası olmadığını, o gemilerin aslında koca bir milletin denizlerdeki istikbalini,

Türk denizcilik kültürünün o asil, vakur ve tavizsiz geleneklerinin, fırtınalı köprüüstü mesaileriyle amfilerdeki teorik ders kitapları arasında kusursuzca harmanlandığı o

Sivil deniz taşımacılığımızın, o kömür kokulu, isli ve yorgun eski dökme yük gemilerinden sıyrılıp, küresel okyanusların o acımasız navlun piyasalarında

Türkiye’de denizciliğin sadece gemi işletmek veya yük taşımak gibi ticari ve teknik bir faaliyet olmaktan çıkıp, sivil toplumda güçlü bir

Cumhuriyet’in henüz fabrikaların bacalarının tütmediği, ağır sanayinin sadece bir hayalden ibaret olduğu o yokluk, kıtlık ve imkânsızlık yıllarında; sivil denizciliğimizin

Türk deniz gücünü sadece mavi sularda dalgaları yararak değil; aynı zamanda teknoloji, yerli mühendislik ve strateji masalarında da tam bağımsızlık

Gemilerin sadece mavi suların köpüklü dalgaları arasında değil, tarihin tozlu ve sararmış sayfalarında da güvenle, isimsiz kalmadan yüzmesini sağlayan; ömrünü

Denizlerin o acımasız, fırtınalı ve alabildiğine rasyonel dünyasıyla, insan ruhunun o derin, şiirsel, karmaşık ve felsefi dünyasını kendi şahsında tek

Necmettin Akten, Türk denizcilik camiasında sessiz bir güç, kurumsal bir çapa ve sarsılmaz bir profesyonellik abidesi olarak tanınan; yaptığı işi

Türk denizcilik eğitiminin o köklü, tavizsiz ve usta-çırak ilişkisine dayanan asil geleneğinde, bilgiyi sadece kitapların kuru sayfalarından değil, denizin bizzat

Cumhuriyet’in o aydınlık şafak vaktinde, eğitimden hukuka kadar her alanda muazzam devrimler yapan o eşsiz kadronun en parlak, en kararlı

Soyadı kadar kadere, kadere olduğu kadar da okyanusların uçsuz bucaksız derinliğine tutkuyla bağlı bir denizciydi Mustafa İhsan Denizaşan. O, sadece

Denizcilik, sadece rüzgârı arkasına alıp sulara açılan cesur kaptanların değil; aynı zamanda o gemilerin dalgalara karşı nasıl direneceğini, pervanenin suyu

16 Mayıs 1919’un o karanlık, puslu ve fırtınalı sularında, sadece derme çatma, yorgun ve yaşlı bir vapurun değil; işgal altında

Denizin o hırçın dalgalarını, paslı gemi saclarını ve bacalardan tüten kömür dumanını sadece kelimelerle değil; fırçasının o eşsiz, sihirli ve

Eğer bugün dünya okyanuslarında, Asya’nın en ücra limanlarından Amerika’nın en fırtınalı kıyılarına kadar şanlı Türk bayrağını dalgalandıran binlerce geminin köprüüstünde

Türk Denizcilik camiasının önemli isimlerinden biri olup, Yüksek Denizcilik Okulu’nda “Protokol, Yönetim ve Liderlik” dersleri vermiş, denizciliğin gelenek ve örflerini

Denizlerin o hırçın, yazılmamış sert kuralları ile karadaki hukukun keskin, rasyonel ve sistematik maddelerini tek bir potada eriten; köprüüstünün rüzgârlı

Cumhuriyet donanmasının ve sivil deniz filosunun o sancılı, yokluklarla boğuşan zorlu kuruluş yıllarında; devletin denizcilik vizyonuna çeki düzen veren, masa

Denizcilik tarihinin ve Boğaziçi’nin o zarif vapur medeniyetinin kâğıt üzerindeki en büyük, en sadık süvarisidir. O, İstanbul’un denizle kurduğu o

Denizcilik, sadece o uçsuz bucaksız mavi örtünün üzerinde binlerce tonluk çelik yığınlarını yüzdürmekten, limanlar arasında rotalar çizmekten ya da ticari

Eğer bugün kendi milli tersanelerimizde, kendi çelik saclarımızı büyük bir gururla kaynaklayarak devasa savaş gemileri, korvetler, tankerler ve şilepler inşa

Türk gemi sanayisinin o makus talihini kırmak, yabancı tekellerinden tamamen kurtulup kendi ağır deniz sanayimizi kurmak için ömrünü, aklını ve